در این شب تاریک، سردی سوزان،
به خودم اجازه رهایی میدهم، اجازه آزادی؛
میروم میشوم شبنم، بر روی لپ سرخ گل مهتاب.
پنجه خورشید چه به من برسد،
این را هم ترک میکنم، به سوی
آزادیای نیکوتر، کاملتر. آن که درانش
تغییر دستان نرم خود را به سر برهنهام
بکشد، و برایم از شوق کشف خود
گیسی نارنجی ببافد.